ΓΙΑ (ΩΡΑΙΑ) ΕΛΕΝΗ

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Πολλοί, πέρα από τα ρεύματα του ποταμού Σκάμανδρου έχασαν τη ζωή τους για μένα (ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ - ΕΛΕΝΗ)

 helen.jpg

Εχουνε γραφτεί τόσα και τόσα γι αυτό το κορίτσι, εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά κανένας δεν λέει στον κόσμο την αλήθεια.

Εδώ λοιπόν θα τα πούμε όλα και θα δούμε τι ζόρικο θηλυκό ήταν αυτή που για πάρτη της σκοτώθηκαν χιλιάδες παλικάρια.

Είναι ένα πόνημα βασισμένο σε αρχαίες έγκυρες πηγές κι όχι κουτσομπολιά, αφιερωμένο σε όλες τις Ελένες, που όλες είναι όμορφες αλλά μερικές είναι και αιτία πολέμων και καταστροφών.

 

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Η Ελενίτσα λοιπόν γεννήθηκε μια ηλιόλουστη μέρα από ένα αυγό. Ναι, από αυγό, ο Ομηρος τα λέει άλλωστε, ο Φώσκολος της εποχής.

Το αυγό το έκανε η Λήδα (ή η Νέμεσις, διίστανται οι απόψεις).

Ετσι λύνεται και ο προαιώνιος γρίφος αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα. Διότι αν θεωρήσουμε την Λήδα κότα, τότε η κότα έκανε το αυγό.

Αλλά πάλι, αν θεωρήσουμε την Ελένη κότα (δεν μιλάμε προσωπικά), τότε το αυγό έκανε την κότα.

Τουτέστιν ο γρίφος παραμένει γρίφος αλλά μην ξεφεύγουμε.

 

Εκείνη την ωραία μέρα λοιπόν, μαζί με το πιπίνι την Ελενίτσα έσκασαν από τα αυγά της ίδιας μαμάς-κότας συνολικά τέσσερα μπάσταρδα. Και λέμε μπάσταρδα γιατί για τον πατέρα παίζει μπάχαλο..

Τα τέσσερα αυτά ήταν η Ελένη, οι Διόσκουροι (Κάστωρ και Πολυδεύκης) και η Κλυταιμνήστρα, αυτή που μετά παντρεύτηκε τονΑγαμέμνονα.

Η Ελένη μας και ο Πολυδεύκης είχαν μπαμπά τον Δία γι αυτό και ήταν αθάνατοι.

Τα άλλα δυό μούλικα, ο Κάστορας και η Κλυταιμνήστρα είχαν μπαμπά τον βασιλιά της Σπάρτης Τυνδάρεω.

Ο Τυνδάρεως φυσικά τα χρεώθηκε όλα γιατί ο Δίας με την καμμία δεν ήθελε να το παίζει μπαμπάς και να τρέχει στα τζάμπο για κάθε μούλικο που έσπερνε γιατί τόσα που είχε κάνει ούτε με βουλευτική αποζημίωση δεν θα τα έβγανε πέρα.

Καλά παιδιά όλα τους αλλά η Ελένη από μικρή φαινόταν ότι ήταν μπελάς. Όχι ότι έφταιγε αυτή αλλά η απερίγραπτη ομορφιά της. Πολλά τα παιδικά ψυχικά τραύματα ένεκα της ομορφιάς, τα άλλα κοριτσάκια δεν την έπαιζαν γιατί την ζήλευαν κι έτσι βγήκε και ο αρχαίος παιάνας «η μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει γιατί δεν την παίζουν οι φιλενάδες της ...», που τραγουδιέται ως τα σήμερα.

 

Όταν με τα χίλια ζόρια τελείωσε το δημοτικό, γύρω στα 10 -12, έγινε και η πρώτη σφαγή, ο πρώτος πόλεμος για πάρτη της, πολύ πριν τον μεγάλο τον Τρωικό πόλεμο.

Τότε βασιλιάς της Αθήνας ήτανε ο Θησέας ο ξακουστός, που είχε σκοτώσει τον Μινώταυρο ντε, που είχε κοροϊδέψει την Αριάδνη μωρέ, που την ξεπαρθένιασε και την άφησε αστεφάνωτη ντε, αλλά μην ξεφεύγουμε.

Τη μπάνισε λοιπόν σε μια εκδρομή την πιτσιρίκα ο Θησέας κι έπαθε ταράκουλο. «Πω ρε πούστη μου, τι τουμπανάκι είναι τούτο!» λέγεται πως αναφώνησε,

Χωρίς να το πολυσκεφτεί, βασιλιάς ήταν άλλωστε, την άρπαξε τη μικρή Ελένη παραμάσχαλα και την έφερε σε ένα χωργιό έξω από την Αθήνα, στις Αφίδνες, όπου είχε το εξοχικό του και πήγαινε στα ρεπά του και την έβλεπε, αν και άλλες πηγές λένε ότι προέβαιναν ομού και κατά συρροήν σε ακατονόμαστες πράξεις εκεί στις Αφίδνες.

 

Τα αδέρφια της όμως οι Διόσκουροι ήταν κάτι σαν τους κρητικούς σήμερα και δεν σήκωναν τέτοιες προσβολές σε θέματα τιμής, άσχετα αν το γυάλιζαν το πόμολο αμφότεροι, καθ' ότι και ήσαν ολίγον αμφί.

Πήραν κάμποσο στρατό λοιπόν και μια και δυό να 'τοι στας Αθήνας απαιτώντας να τους δώσουνε πίσω την αδερφή τους.

Οι Αθηναίοι, λαμόγια από τότε, κάνανε τους ανήξερους, δεν ξέρω τίποτε, δεν είδα τίποτε, άκυρο-λευκό, δεν γνωρίζω-δεν απαντώ και άλλα τέτοια αριστερά της εποχής.

Ενας ρουφιάνος όμως (πάντα υπάρχει ένας τέτοιος), ο Ακάδημος, είτε επειδή δεν του έκατσε η μικρή είτε επειδή γούσταρε τον Θησέα για πάρτη του, το κάρφωσε το μυστικό στους Διόσκουρους, ότι η αδερφή τους δηλαδή μάζευε λάχανα κι έπλεκε σεμεδάκια σε ένα χωργιό εδώια παραπέρα, στις Αφίδνες,

Γι αυτή του την μπαμπεσιά οι Διόσκουροι τον έκαναν add και φίλο, τον φόρτωσαν κάμποσα τσουβάλια λάικ  και όταν μετά από χρόνια άλλοι Σπαρτιάτες κατέλαβαν την Αθήνα, τον τίμησαν δεόντως και έφκιασαν ένα καλό μαγαζί για πάρτη του, την Ακαδημία.

Πήγαν λοιπόν οι Διόσκουροι στις Αφίδνες, το έκαναν το χωργιό λαμπόγυαλο, πήραν σέρνοντας από το ξανθό της μαλλί (ήταν και ξανθειά συν τοις άλλοις) την άτακτη μικρή, αφού της έριξαν κάμποσες ξυλιές στο σφιχτό κωλαράκι της και μαζί πήραν αιχμάλωτη και δούλα και τη μάνα του Θησέα την Αίθρα, που την έκαναν νταντά της Ελένης μέχρι που αυτή μεγάλωσε. Ακόμη και στην Τροία την είχε πάρει μαζί της η Ελένη τη γριά και μόνο όταν τελείωσε το πανηγύρι ο Τρωικός πόλεμος την έφεραν πίσω στην Αθήνα κάτι καλόπαιδα Αθηναίοι.

Κι έτσι οι Διόσκουροι έφεραν πίσω στη Σπάρτη το καμάρι τους κι αποκατέστησαν την τιμή τους.

 

Η Ελένη όμως ήταν ξύπνιο κορίτσι και ήθελε να το παίζει ακόμη παρθένα μπας και βρει κάναν καλό γαμπρό αφού είχε τελειώσει έτσι άδοξα το ειδύλλιο με τον Θησέα, διότι χαλασμένη δεν σε έπαιρνε κανείς τότε στη Σπάρτη όσο όμορφη κι αν ήσουνα.  

Βέβαια, με τον Θησέα στις Αφίδνες, εκτός από πλειστέισιον και καμμιά μπιρίμπα, έπαιζαν κι άλλα παιχνίδια, στο πιο χαρντ κορ, όπως ο γιατρός και η νοσοκόμα και άλλα παρεμφερή και εκπαιδευτικά. Κι από το πολύ το παίξιμο, απρόσεκτη και λυσσάρα όπως ήταν, έκαμε και μια κόρη μαζί του, την Ιφιγένεια. Τι να την κάνει τώρα αυτήνε, σκέφτηκε, πού να τη σέρνει μαζί της. τί σκατά παρθένα με μια κόρη δίμετρη θα ήταν, την έδωσε λοιπόν κρυφά στην αδερφή της την Κλυταιμνήστρα να την μεγαλώσει και ούτε που την ματαείδε.

 

Η Ελένη μεγάλωσε, έγινε καρατούμπανο και σούπερ μόντελ. Η ομορφιά της μέσα από τα σόσιαλ μίντια, τα κουτσομπολιά δηλαδή, έγινε γνωστή σε όλη την Ελλάδα και τις αποικίες μαζί. Ολος ο αρσενικός πληθυσμός γύμναζε καθημερινά τους μυς της παλάμης για χάρη της.

Κορίτσι της παντρειάς πια, άλλους μπελάδες έβαζε στη Σπάρτη και τον πατριό της τον βασιλιά Τυνδάρεω.

Από όλα τα μέρη της Ελλάδας και του κόσμου ερχόσαντε στη Σπάρτη για να τη ζητήσουν σε γάμο ή ακόμη και μόνο να την πάρουν μάτι.

Επεισόδια και τσακωμοί με τους υποψήφιους γαμπρούς ήταν σε καθημερινή βάση κι ο καημένος ο Τυνδάρεως δεν ήξερε τι να κάνει. Αμα την έδωνε σε έναν, οι άλλοι θα καίγανε τη Σπάρτη με μολότοφ, μην αντέχοντας τη χυλόπιτα αλλά και να μην τη δώκει σε κανέναν ακόμη χειρότερα.

Από τη δύσκολη θέση τον έβγαλε ο Οδυσσέας, Ναι, ο γνωστός πολυμήχανος Οδυσσέας, που έφκιασε εκείνο το άλογο με λέγκο και μπήκαν οι άπλυτοι οι Μυκηναίοι στην Τροία.

Αυτός, όπως και κάθε στρέιτ άντρας της εποχής άλλωστε είχε καθήκον, την έπεσε στην Ελένη αλλά έφαγε πόρτα, καθότι η ξύπνια Ελένη δεν ήθελε ξύπνιο γαμπρό αλλά κάναν μαμούχαλο για να τονε κάνει ο,τι θέλει.

Παρεμπιπτόντως, κι ο Πάτροκλος, ναι ο γνωστός, το κολλητάρι του Αχιλλέα, είχε πάθει επίσης πλάκα μαζί της και πήγε Σπάρτη να τη ζητήσει αλλά κι αυτός έφαγε πόρτα μαζί με τους χάλκινους μεντεσέδες.

Κι ο Αχιλλέας; Καλά, άμα πήγαινε αυτός θα την έπαιρνε με τον τσαμπουκά αλλά ήτανε μικρός ακόμη, άσε που όλη τη μέρα την έτρωγε στα γυμναστήρια για να φκιάσει κοιλιακούς κι έτσι δεν πρόλαβε να πάει.

Αλλά ο Οδυσσέας, σαν πολυμήχανος που ήταν, δεν είχε σκοπό να γίνει ρόμπα, να φύγει με άδεια χέρια και δίχως γκόμενα, τόσο ταξίδι είχε κάνει για.

Λέει λοιπόν στον βασιλιά. «Θα σου πω εγώ πώς θα γλιτώσεις από αυτούς τους λυσσάρηδες τους γαμπρούς αλλά θέλω μια χάρη για αντάλλαγμα. Θα μου δώσεις το χέρι της ανηψιάς σου της Πηνελόπης».

Άλλο που δεν ήθελε ο Τυνδάρεως, να ξεφορτωθεί την ανηψιά, που ήταν μεν τούμπανο κι αυτή αλλά ντροπαλή και χαμηλοβλεπούσα και άντρα δεν γύρναγε να κοιτάξει και μάλλον θα έμενε γεροντοκόρη, να γλιτώσει κιόλας κι από μια ακόμη προίκα. Του έδωσε λοιπόν με χαρά και το χέρι της και μαζί κι όλα τα άλλα τα ανταλλακτικά της.

Ποιο ήταν όμως το κόλπο που σκέφτηκε ο πολυμήχανος;

«Θα βάλεις», είπε, «όλους αυτούς τους ρεμπεσκέδες υποψήφιους γαμπρούς να υπογράψουν στα ΚΕΠ μια δήλωση του νόμου 105, που θα λένε ότι θα προστατεύουν όσο ζουν όποιον κωλόφαρδο από αυτούς πάρει τελικά η Ελένη. Κι ακόμη ότι αν ο όποιος κωλόφαρδος πάθει καμμιά ζημιά, ομού όλοι αντάμα οι υπόλοιποι που θα μείνουν με τον φαλλό ανά χείρας θα κάνουν τα πάντα για να διορθώσουν τη ζημιά».

Ετσι κι έγινε. Υπόγραψαν αναφανδόν, οι μεν ψιλομορφωμένοι κανονικά, οι δε αγράμματοι με μαίανδρο (σταυρό δεν ήξεραν ακόμα αφού) και κάποιοι λέτσοι με μουτζούρα. Οι καψούρηδες υπόγραψαν όλοι γιατί όλοι ήταν μπήχτηδες και σφίχτερμεν και πίστευαν ο καθένας για τον εαυτό του ότι αυτόν θα έπαιρνε η Ελένη.

Και η δήλωση αυτή έμεινε στην ιστορία ως ο «όρκος του Τυνδάρεως».

Κρατήστε τον σε φωτοτυπία γιατί έχει άμεση σχέση με τον Τρωικό πόλεμο όπως θα δούμε μετά.

 

Εκείνη όμως, η περιζήτητη νύφη, είχε άλλον νταλκά και θα τους άφηνε όλους σύξυλους.

Πριν κάμποσο καιρό, τυχαία, μα εντελώς τυχαία λέμε, κρυμμένη πίσω από κάτι θάμνους, είχε πάρει μάτι τον Μενέλαο, που δεν έλεγε και πολλά σαν εμφάνιση, ένα παιδοβούβαλο ήταν, την ώρα που εκείνος έφκιανε μπάνιο σε μια λίμνη.  Βγαίνοντας τσίτσιδος ο Μένιος από το νερό, σήκωσε με το παλαμάρι του ένα μικρό τσουνάμι. Ηταν προικισμένος ο κερατάς, τί να λέμε τώρα.

Από τότες η Ελενίτσα είχε πέσει σχεδόν σε κατάθλιψη κι αντί για γάλα το πρωί έπινε μια κούπα χυμό γαϊδουράγκαθου και τσουκνίδας σε αναλογία 2 προς 1, που είναι γνωστόν τοις πάσι οτι είναι αγχολυτικό, με κίνδυνο να φκιάσει κυτταρίτιδα, που θα ήταν καταστροφικό για την καριέρα της και γι αυτό για αντικυτταριδικό έβανε πλάκες από αλόη στα μπούτια (όπως κάνουν και σήμερα πολλές δηλαδή). Από τη  μία σκεφτόταν τις ρομαντικές βραδιές στις Αφίδνες με τον Θησέα, από την άλλη την είχανε περικυκλώσει όλα τα μπακούρια του κόσμου και τώρα είχε έρθει και το τσουνάμι του βαρκάρη του Μενέλαου να την αποτελειώσει.

Και μια μέρα, αφού είχαν ορκιστεί τα ρεμάλια και είχαν υπογράψει, ο Τυνδάρεως μάζεψε όλους τους καψούρηδες στη μεγάλη σάλα του παλατιού και τους έβαλε σε παράταξη σαν πασαρέλα. Και ίσα που χώρεσαν όλοι γιατί ήσαντε πάνω από καμμιά τριανταριά οι μαντράχαλοι, μαζί κι Μενέλαος φυσικά.

Και μετά φώναξε την Ελένη και με ευγενικό και στοργικό ύφος, όπως αρμόζει σε έναν βασιλιά προς την κόρη του, της είπε:

«Διάλεξε μωρή ξιπασμένη εδώ και τώρα αλλιώς σε πετάω στον Καιάδα».

Εκείνη το έπαιξε διστακτική για λίγο, όπως αρμόζει σε μια πριγκίπισσα αλλά την απόφασή της την είχε πάρει. Μη μπορώντας και βασικά μη θέλοντας να ξεχάσει την εικόνα εκείνη στη λιμνούλα με το τσουνάμι, η Ελένη σήκωσε με χάρη το όμορφο χέρι της κι έδειξε, στοχεύοντας αρκετά χαμηλά είναι η αλήθεια κι όχι καταπρόσωπο, προς τη μεριά του παιδοβούβαλου του Μενέλαου, λέγοντας με τρεμάμενη από πόθο αλλά αποφασιστική φωνή:

«Αχχχ, αυτόν θέλω!!!».

 

 

... ... ... ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

 

στο επόμενο θα δούμε πώς κλέφτηκε με τον τσοπάνη τον Πάρι, τί έκανε στην Τροία, τί φάση έπαιξε με τον Ορέστη, με τον Τηλέμαχο κλπ κλπ.

 

Αχ Ελένη ...

Tags: γυναικωνίτης


Δεν είμαι Πόντιος, αλλά....

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Η 19 Μαϊου είναι η μέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. 

Μιας στυγερής και φρικιαστικής γενοκτονίας, μιας ντροπής για την ανθρωπότητα αν και μεγαλύτερη ντροπή νομίζω είναι να την αρνείται ως γεγονός ο ίδιος ο υπουργός παιδείας μας.

Δεν χρειάζονται πολλά.

Οποιος θέλει να μάθει γι αυτήν, "ζώντας την" κατά κάποιον τρόπο, αρκεί να πάρει και να διαβάσει το βιβλίο με τίτλο

"ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ". 

Βιβλίο που αναφέρεται στην ιστορία ενός κοριτσιού (τότε) από τον Πόντο, της Ευθυμίας Βαρυτιμίδου (ή Sano Halo) που έζησε την περιπέτεια, γλίτωσε, έζησε στην αμερική και πέθανε πριν λίγα χρόνια σε ηλικία 104 ετών

.sano halo.jpg

Ιστορία που έγινε γνωστή όταν η κόρη της αποφάσισε να την γράψει και να την εκδώσει σε βιβλίο.

Μια από τις εκατοντάδες χιλιάδες άγνωστες παρόμοιες ιστορίες που συνέθεσαν το δράμα της γενοκτονίας.


Δεν είμαι πόντιος αλλά...σήμερα νοιώθω λίγο.

Ν' αϊλί εμέν, να βάϊ εμέν ... Τ' ομμάτια μ' ντο ελέπνε ...

Οι ζωντανοί, π' εφήκανε τον τόπον ντ' εγεννέθαν
»κι εφορτώθανε τα στενά τα νεκρικά κασέλας
»κι εφόρεσαν τα σάβανα, κι εσέβανε ' ς σην στράταν,
»'ς σην στράταν την αγύριστον, 'ς ση χαμονής τον δρόμον.


Tags: έλληνες-παλιοί και νέοι


Ξεσκίστε τους

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

Πριν λίγες μέρες διάβασα για μια συνένετυξη της Τζούλιας σε τηλεοπτικό σταθμό, όπου μίλησε για το πολυτάραχο παρελθόν της και στάθηκα σε μια φράση της που με τράνταξε λίγο.

Ανάμεσα στα άλλα είπε στη συνέντευξη  οτι "πέρασε από το μυαλό μου και η απονενοημένη πράξη"...


Και τότε θυμήθηκα οτι, μόνοι εμείς, πριν 6 ολόκληρα χρόνια λέγαμε εδώ για κάποια μιντιόσκυλα, που είχαν αναλάβει εργολαβικά το ξέσκισμά της. 


Τα ίδια περίπου βλέπαμε για πολύ καιρό να γίνονται και με τον Παντελή, που σκοτώθηκε αυτές τις μέρες.

Τα ίδια μιντιόσκυλα, που όσο ζούσε τον είχαν περιποιηθεί με απίστευτους χαρακτηρισμούς, με απίστευτες κριτικές και εμετικά σχόλια, μετά τον θάνατό του παρουσιάζονται ως θαυμαστές του. 


Κι επειδή αυτού του είδους τα σκυλιά δεν χορταίνουν, περιμένω να δω ποιός ή ποιά θα είναι το επόμενο θύμα τους. 




Tags: έλληνες-παλιοί και νέοι


Βίοι παράλληλοι

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ

----------------------------- 

Γαμώ το σπίτι σου μέσα για τηλέφωνο πρωι-πρωι ...

Τι σκατά ήχος ξυπνητηριού είναι αυτός, μου σπάει τα αρχίδια, ποιος μαλάκας τον έβαλε ...

Ωχ ...εγώ τον έβαλα, τέλος πάντων. Αυτά τα iphone είναι μπουρδέλα. Θα πάω να πάρω κι ένα blacknerry που είναι και πιο χάι.

Ωραίο το ντους το πρωί ρε μαλάκα. Και σου σηκώνεται. Τι να σηκωθεί δλδ, μπέος είναι αυτός ρε μαλάκα ή αναπτήρας;

Ευτυχώς που έχω λεφτά. Αμα το φυσάς γαμείς και με δωδεκάποντο, λέμε τώρα. Όχι τακούνι ρε μαλάκα.

Ωχ κι άλλη τρίχα στο νιπτήρα. Γμτ ...να πάω κάνω μεταμόσχευση; Γιατί πέφτουν οι πουτάνες; Οι τρίχες ρε μαλάκα. Τόσα καλλυντικά έχω πάρει. Τέλος πάντων άμα έχεις λεφτά και η καράφλα γοητεία είναι.

Σκατά. Χρειάζομαι αλλαγές. Σπίτια, αυτοκίνητα, γραφεία ...Τα βαρέθηκα, πρέπει να τα αλλάξω. Και το όνομα. Μαλακία όνομα. Ακου «Δημήτρης». Είναι όνομα αυτό για πλούσιο; Α ρε πατέρα, δε μπορούσες να με πεις Αλέξανδρο, Απόλλωνα, έστω ένα ιντερνάσιοναλ, Ερνέστο ξερωγώ. Αλλά τί να ξέρεις εσύ, χωριάτης ήσουνα. Τέλος πάντων.

Ας φκιάσω καφέ να ανοίξει το ωραίο πράσινο μάτι μου.

Αντε πάλι. Τι καφέ να φκιάσω τώρα; Γαλλικό; Μπα, μαλακία, τρε μπανάλ  Ελληνικό; Μπα, τί είμαι κάνας συνταξιούχος; για παπούδες αμόρφωτους είναι. Ποιος μαλάκας πήρε ελληνικό και τον έβαλε στο ντουλάπι; Πού ζούμε πια, επαρχία είμαστε;

Ας φκιάσω αυτήν τη μαλακία στην καινούργια ιταλικιά  μηχανή. Τόσα λεφτά έδωσα, να κάνω απόσβεση.

 

Ωχ! Αυτή η κλωτσιά σήμερα ήταν δυνατή. Φόρεσε αρβύλες ο πούστης και κόντεψε να μου σπάσει τα παΐδια. Αυτός ο χοντρός ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού θα με σκοτώσει καμμιά μέρα που κοιμάμαι στην είσοδο. Εγώ φταίω που είναι σε εσοχή και δεν την πιάνει ο αέρας; Πού να κοιμηθώ; Σε κάνα παγκάκι να με κατουράνε τα σκυλιά και να με κουτσουλάνε τα περιστέρια; Πάντως πρέπει να ψάξω για άλλο πεζοδρόμιο αν και οι καλές γωνιές είναι πιασμένες.

Πάω να σιαχτώ σε κείνον τον καθρέφτη στην κολώνα.

Ωπα! ...τί βλέπω; κούκλος είμαι πάλι σήμερα, άπλυτος κι αχτένιστος αλλά κούκλος.

Τέλος πάντων. Ας πάω για καφέ.

Θα αλλάξω καφετέρια σήμερα, Αυτός ο μαλάκας που πήγα χτες πρέπει να τον νοθεύει, καμμία γεύση άμα κρυώσει.

Εδώ καλά είναι, έχει καλό κόσμο. Ολο και κάποιος θα είναι βιαστικός και δε θα τον πιεί όλο. Πρέπει να είμαι γρήγορος, να αρπάξω την κούπα πριν πάει το γκαρσόνι να τη μαζέψει απ το τραπεζάκι.

Ωωωωπ, εδώ είμαστε. Αυτός ο γιάπης άφησε και το κουλουράκι. Ετοιμο το μπρέκφαστ. Φύγαμε.

 

Ωχ, άργησα για το γραφείο.

Άλλο βάσανο αυτό. Τι να πάρω; Λεωφορείο; Πλάκα με κάνεις. Τι είμαι, εργάτης είμαι;

Να πάρω τραίνο; Αστειεύεσαι. Ο ένας πάνω στον άλλο, όλοι ίσα κι όμοια, αποκλείεται. Να πάρω τη μηχανή ε; Γάμησέ τη. Ψιλοκρυώνω σήμερα. Θα πάρω τη μερσεντέ κι ας αργήσω. Αμα έχεις λεφτά αργείς όσο θες. Να ακούσω και σκάι και καμμιά Πάολα στο δρόμο να με φκιάσει τη μέρα.

 

Πάμε για το στέκι να βγάλουμε κάνα ψιλό να φάμε το μεσημέρι. Τελικά αυτή η γωνιά που βρήκα αυτές τις μέρες καλή είναι. Μπορεί να έχει γίνει ψιλομπουρδέλο η περιοχή αλλά όλο και κάτι δίνουν στους ζητιάνους.

Όμως κάτι πρέπει να σκεφτώ γιατί τα έσοδα όλο και μειώνονται. Γίναμε πολλοί βλέπεις οι άστεγοι και ζητιάνοι και σε ποιόν να πρωτοδώσει ο κοσμάκης. Εδώ δεν περισσεύουν να πάρει κάνα σκάφος και κάνα εξοχικό ο άλλος, σε μας θα δώσει; 

Θέλει δραστικά μέτρα.

Καινοτομία φίλε, καινοτομία, ωραία λέξη, μοδάτη κι αρέσει στον κόσμο.

Καλά δεν παίζομαι, ιδέα γαμάτη. Αυτό το παλιό χαρτόνι με τη λέξη «ΠΕΙΝΑΩ» φταίει. Ξεπερασμένο ρε μαλάκα. Όλοι πεινάνε αφού. Θα φκιάσω άλλη ταμπέλα. Πού είναι ο μαρκαδόρος; Α, νάτος. Θέλω και καινούργιο χαρτόνι, άσπρο, καθαρό όχι αυτά τα σκατουλί χρώμα. Ευκολάκι, νάτο κι αυτό. Τελικά στους μπλε κάδους βρίσκεις ο,τι θέλεις.

Τώρα είναι σένια. Και ανορθογραφία μελετημένη, όχι ο,τι να 'ναι.

Και με όνομα ρε φίλε, με υπογραφή. Ρε μαλάκα ζητιάνε εξυγχρονίσου. Αμα ξέρει πώς σε λένε ο άλλος σε νοιώθει πιο δικό του, έλεος δηλαδή με τις γυφτοταμπέλες. Είναι και θέμα αισθητικής δηλαδή. Τέλος πάντων.

Να βάλω και κινητό λές; Μπας και μας γουστάρει καμμιά; Ποτές δεν ξέρεις, όμορφοι είμαστε, τί μας λείπει; Μπα, άστο, βλέπουμε αργότερα. 

Πάμε για δουλειά, θα σκίσουμε σήμερα.

 

Γαμώ τα κωλοπάρκιγκ γαμώ. Αντε τέτοια ώρα να βρεις τώρα να το αφήσεις. Ολοι οι μαλάκες πήραν αυτοκίνητα και δε μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας. Δε γαμιέται, θα το αφήσω εδώ και θα περπατήσω. Είναι λίγο μακριά. Τι είμαι εγώ για να περπατάω πενήντα μέτρα; Κάνας κακομοίρης άστεγος; Θα λερώσω και τα καινούργια τίμπερλαντ γμτ. Τέλος πάντων.

Να. Κατά φωνή κι ένας μαλάκας ζήτουλας άστεγος. Αρχίζει και χαλάει η γειτονιά, πρέπει να αλλάξω περιοχή. Τέλος η Κηφισιά, θα πάω το γραφείο παραλία που δεν έχει ζήτουλες να μου χαλάνε τη θέα.

mitsos1.bmp

Χα χα. Καλό ρε. Τι πινακίδα είναι αυτή; Εχει χιούμορ το άτομο. Ακου δέχομαι και κάρτες. Κάτσε να κάνουμε λίγο πλάκα.

-        Πώς δέχεσαι κάρτες ρε μάστορα; Εχεις και POS μήπως;

-         Εννοώ ατόφια όλη την κάρτα φίλε, φαίνεσαι να έχεις πολλές. Αλλά να ξέρεις δέχομαι μόνο VISA. Εχεις;

-         Εχεις πλάκα ρε μάστορα. Γι αυτό πάρε ένα ολόκληρο δίευρο, χαλάλι σου.

-         Ρε φίλε αγράμματος είσαι; δε διαβάζεις τί λέει; Όχι κέρματα λέμε.

-         Α, είσαι μαλάκας τελικά, εγώ φταίω που σου δίνω σημασία.

-         Καλά, μην τσαντίζεσαι. Μπορούμε να βρούμε λύση.

-         Δηλαδή;

-         Δίνω και ρέστα άμα θες. Δώσε χάρτινο όμως, αυτό είναι κανόνας.

-         Οκέι. Για λέγε.

-        Πόσα θες να δώσεις; Δύο ευρώ;

-         Ναι.

-         Δώσε πεντάευρο και σε δίνω ρέστα.

-        Οκέι, πάρε το πεντάευρο.

-         Οκέι, πάρε το δίευρο.

-         Τρία κάνει να μου δώσεις, άσε που αυτό είναι το δίευρο που σου έδωσα πριν. Για μαλάκα με περνάς;

-         Ε τί να γίνει τώρα, δεν έχω άλλα. Κι εξ άλλου, δεν ξέρεις ότι μετά την απομάκρυνση ουδέν λάθος αναγνωρίζεται;

-         Ρε μαλάκα δώσε τα λεφτά αλλιώς; ....

-         Αλλιώς τι; Θα τα πάρεις με το ζόρι; Μέσα στον κόσμο θα πάρεις λεφτά από ζητιάνο με το ζόρι; Ρόμπα θα γίνεις. 

-         Αντε γαμήσου λαμόγιο.

-         Καλημέρα φίλε, ευχαριστώ.

Tags: αντικατοπτρισμοί


The sound of silence (blogame)

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Μας blogamησες πάλι με τις σκυτάλες σου.ρε ρούσσα Smile

Πρώτο θα έβανα το θέμα από τον ΕΞΟΡΚΙΣΤΗ αλλά ξόρκια σε σένα δεν πιάνουν.

Να λοιπόν πεντέξη πρόχειρα (με τυχαία σειρά);


VANGELIS (CONQUEST OF PARADISE)



THE BEATLES (ACROSS THE UNIVERSE)


 

JERRY BOCK - SHELDON AMICK (FILDLER ON THE ROOF)



ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (SERPICO)

 


STEPPENWOLF (EASY RIDER)



άντε κι ένα ντόπιο

ΜΑΝΟΣ ΛΟΪΖΟΣ (ΕΥΔΟΚΙΑ)



Την επόμενη σκυτάλη ξέρεις τί θα την κάνω.

Ετούτη πάντως την αφήνω στους caui, ditty, κοτσιρούλα, σταύρο κι όποιον άλλον ξέχασα Smile

Tags: ανάκατα


Δίχως ταυτότητα

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Συνέντευξη στην ιταλική εφημερίδα Κορριέρε Ντέλλα Σέρα παραχώρησε ο επικεφαλής του κόμματος ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ, Σταύρος Θεοδωράκης, η οποία τιτλοφορείται «αν βγούμε από την Ευρώπη εγκαταλείπουμε την Δημοκρατία».

Μεταξύ άλλων είπε κι ετούτο: 


«Τώρα, με τις τράπεζες κλειστές, είναι σαν να αφαιρέσαμε από τους Έλληνες τις ταυτότητές τους. Η πιστωτική σου κάρτα είναι η ταυτότητά σου. Χωρίς πιστωτική κάρτα δεν κατεβάζεις δωρεάν ούτε μια εφαρμογή στο κινητό. Είναι ένα είδος στέρησης σύγχρονων ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

----------------------------------------------- 

Πόσο μεγάλη, πόσο βαρειά, πόσο σκληρή ...ωχ ...το πάω για τσόντα ...

Πάμε πάλι

Πόσο μεγάλη αλήθεια είπε το άτομο!

Τι είσαι δίχως την κάρτα σου;  Ένα τίποτε.

Συνταξιούχος δίχως κάρτα ίσον συνταξιούχος δίχως σύνταξη, τουτέστιν, σκέτο -ούχος.

Μισθωτός δίχως κάρτα ίσον τίποτε.

Πλούσιος δίχως κάρτα ίσον...χμμμ εδώ κάποιο λάκκο έχει ...πλούσιος δίχως κάρτα υπάρχει ρε μαλάκα; Τι σκατά πλούσιος είναι τότε;

 

Αθελά του ο Σταύρακας ανέδειξε το μέγα, το ένα, το υπέρτατο, το μοναδικό πρόβλημα και μέγα ιδανικό ταυτόχρονα του νεοέλληνα αλλά και του νεοευρωπέου.

Το οποίο είναι να μην μπορείς να κατεβάσεις μια εφαρμογή στο κινητό σου.

Τι το θες τότε το κινητό; Κινητό δίχως εφαρμογή ίσον ακίνητο.

Το κινητό είναι μέρος της αμφίεσής μας, κάτι σαν το βρακί ή το κολάν.

Είναι δυνατόν να φορέσεις κολάν που δεν εφαρμόζει σωστά; Όχι βέβαια.

 

Κι όμως ο Σταύρακας έχει δίκιο. Είπε κάτι που κανένας πνευματικός ταγός ή σύγχρονος φιλόσοφος δεν έχει πει ανοιχτά.

Ότι άνθρωπος δίχως πιστωτική κάρτα είναι άνθρωπος δίχως ταυτότητα, είναι ένα τίποτε.

Το πρώτο πράγμα που σε ρωτάει η άλλη σήμερα είναι «έχεις κάρτα;».

Αμα δεν έχεις παίξ' την μόνος σου.

Ετσι εξηγείται. Βλέπω τελευταία στο δρόμο συνάδελφους, άκαρτους δηλαδή, με παραφουσκωμένο το δεξί μπράτσο έναντι του αριστερού.

Περνάει το πιπίνι δίπλα κι ο άλλος αναστενάζει «αχ και να είχα κάρτα μανάρι μου ...».

 

Τη βλέπω τη δουλειά. Στα καφενεία των νεκροταφείων θα τη βγάζω από δω και πέρα.

Στο τελευταίο μνημόσυνο που είχα πάει, μπήκα στο καφενείο και είδα έναν μπάρμπα να κάθεται μόνος σε ένα τραπέζι για 10 άτομα. Κανείς δεν πήγαινε να κάτσει δίπλα του. Προφανώς δεν είχε καμμία σχέση με τον πεθαμένο. 

Πάω λοιπόν εγώ και κάθομαι. Με κοιτάει επιφυλακτικά. Ηπιαμε τον καφέ μας κι αρχίσαμε να τρώμε από τις πίτες, τα γλυκά και τα λοιπά. Εφαγε απ' όλα. Πέρασε λίγη ώρα και του ψιθυρίζω εμπιστευτικά:  «θα κάτσεις και στο επόμενο;». Σάστισε στην αρχή. Μετά από λίγο είπε «όχι, εντάξει για σήμερα, εσύ;».

«Εγώ θα κάτσω», του είπα, για να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση, «έχω να φάω δυό μέρες».

 

Εσείς οι άκαρτοι, εσείς δίχως ταυτότητα, μην το βάζετε κάτω.

Δόξα τω Θεώ, πεθαίνει κόσμος κάθε μέρα.

Να διαλέγετε όμως μνημόσυνα για νεαρούς κυρίως, εκεί έχει καλό φαϊ, για τα χούφταλα δεν κερνάνε και πολλά.

---------------------------------------------- 

ΤΣΟΝΤΑ (δεν την απέφυγα τελικά)


Αν ξέρει κανείς ας με πει πώς μπορώ να στείλω από το κινητό μου στο κινητό του Σταύρου κάνα app.

Δεν μπορώ να τον φανταστώ δίχως εφαρμογή τον άνθρωπο, κρίμα είναι.

Μπορεί να είμαι άκαρτος αλλά δεν είμαι άκαρδος.

 

Ενιγουέι, ίσως μια μέρα καταλάβει κι αυτός ότι δίχως κάρτα είναι λίγο πιο ελεύθερος. Εκτός αν το ξέρει αλλά δεν αντέχει την ελευθερία (γιατί η καργιόλα θέλει και αρετή και τόλμη, ψυχή δηλαδή, δύσκολα πράματα).

-----------------------------------------------

...εκεί που ψυχή και η καρδιά σας δεν αντέχει...


 

Tags: επικαιρότητα


Μάθε τρόπους ρε γύφτο

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Επεσα τυχαία σε ένα άρθρο περί καλών τρόπων και διαπίστωσα πόσο γύφτος είμαι. 

Επειδή υπάρχουν πολλοί σαν εμένα, το βάζω εδώ για να ξεστραβωθούμε και να μάθουμε τρόπους. 

Βέβαια, επειδή με φάνηκε ημιτελές, έκανα κάποιες διορθώσεις - συμπληρώσεις επι το ελληνικότερον (γυφτότερον).


Οι διορθώσεις με κόκκινα γράμματα.


------------------------------------------------------------------------------------------

Υπάρχουν φορές που η περίσταση απαιτεί να πέσουμε με τα μούτρα στο φαγητό και άλλες που δεν πρέπει να ξεχνάμε τους καλούς μας τρόπους. Όποιος έχει δει ποτέ το Downton Abbey, δεν μπορεί να μην έχει προσέξει ότι όλα γίνονται βάσει πρωτοκόλλου και οι πρωταγωνιστές σπάνια ξεχνούν τους καλούς τους τρόπους, ακόμα και όταν η Violet Crawley, η αγαπημένη γιαγιά, αφήνει όλη την οικογένεια άφωνη με τις καυστικές τις ατάκες.


 Είτε είστε καλεσμένοι σε ένα τραπέζι, είτε κάνετε οι ίδιοι τραπέζι σπίτι σας, μην ξεχνάτε τους παρακάτω 15 «χρυσούς κανόνες».

 

1. Μόλις καθίσετε στο τραπέζι μην παραλείψετε να βάλετε την πετσέτα στα πόδια σας (και όχι στον λαιμό σας) και φροντίστε να σκουπίζετε τα χείλια σας διακριτικά. Την πετσέτα μην την ακουμπήσετε ξανά στο τραπέζι, παρά μόνο όταν έχετε τελειώσει εντελώς με το γεύμα σας.

Παίρνετε την πετσέτα και φυσάτε σε αυτήν τη μύτη σας. Σκουπίζετε με αυτήν τον ιδρώτα από το πρόσωπο αν είστε ιδρωμένοι. Την μαζεύετε κουβάρι και την πετάτε στην δίπλα αδειανή καρέκλα.

2. Όταν κρατάτε μαχαίρι και πιρούνι, το μαχαίρι πάει στο δεξί χέρι και το πιρούνι στο αριστερό. Αν θέλετε να δείξετε ότι έχετε τελειώσει με το φαγητό σας, τότε ακουμπήστε και τα δύο μαχαιροπίρουνα παράλληλα, με τέτοιο τρόπο ώστε οι λαβές να δείχνουν 5 η ώρα και οι άκρες τους 11.

Κρατάτε το μαχαίρι και το πιρούνι όπως θέλετε, τα κοιτάτε λίγο και χτυπάτε το ένα στο άλλο για να δείτε τί ήχο βγάζουν. Εναλλακτικά τα χτυπάτε σαν να παίζετε ξιφομαχία. Αν θέλετε να δείξετε ότι τελειώσατε, τα πετάτε μέσα στο πιάτο και σπρώχνετε το πιάτο στην άκρη.

3. Αν θέλετε να σας γεμίσει κάποιος το ποτήρι με το κρασί δεν το κρατάτε στον αέρα αλλά το ακουμπάτε στο τραπέζι, φέρνοντάς το προς το μέρος τους. Επιπλέον, όταν δεν θέλετε να σας βάλουν πολύ, κάνετε μία διακριτική κίνηση με το χέρι σας και δεν βάζετε το χέρι σας πάνω από το ποτήρι σαν να προσπαθείτε να το σκεπάσετε.

Κρατάτε το ποτήρι με το χέρι τεντωμένο προς αυτόν που έχει το μπουκάλι, εννοείται στον αέρα. Αν δεν θέλετε να σας βάλουν άλλο, σπρώχνετε με το ποτήρι το λαιμό του μπουκαλιού προς τα πάνω λέγοντας ταυτόχρονα «ώπα, καλός».

4. Εάν κάτι δεν σας αρέσει από το φαγητό, δεν βγάζετε ήχους αποδοκιμασίας, ούτε φτύνετε το φαγητό σας στην χαρτοπετσέτα. Διακριτικά, δοκιμάζετε λίγο και το αφήνετε.

Αν κάτι δεν σας αρέσει στο φαϊ, φτύνετε τη μπουκιά στο τραπέζι (όχι στην πετσέτα γιατί θα τη χρειαστείτε). Επικουρικά μπορείτε να μουρμουρίσετε ευκρινώς «τί μαλακία είναι αυτή, δεν πηγαίναμε για κάνα σουβλάκι».

5. Μην ζητάτε συνέχεια να σας ξαναγεμίσουν το πιάτο.

Σαφώς. Το ξαναγεμίζετε μόνοι σας όσες φορές θέλετε. Εναλλακτικά μπορείτε να τρώτε απ' ευθείας από την πιατέλα ή την κατσαρόλα.

6. Μην αφήνετε πάνω στο τραπέζι τα κλειδιά του αυτοκινήτου σας, τα τσιγάρα σας, την τσάντα σας ή το κινητό σας.

Σωστό. Μόνο όμως όταν το αυτοκίνητο είναι φίατ ή χιουντάι ή άλλο παρεμφερές και φαίνεται η μάρκα στο κλειδί. Το κινητό επιβάλλεται να το αφήνετε στο τραπέζι αν είναι i-phone ή blackberry, αλλιώς στην τσέπη. Τα τσιγάρα εννοείται στο τραπέζι ανεξαρτήτου (sic) μάρκας.

7. Μην τρώτε ποτέ τίποτα με το χέρι, εκτός αν πρόκειται για το ψωμί.

Τρώτε τα πάντα με το χέρι εκτός από σούπες. Αυτές μπορείτε να τις τρώτε και δίχως χέρι, ρουφώντας απ' ευθείας από το πιάτο.

8. Μην φέρνετε ποτέ το μαχαίρι στο στόμα για να φάτε οτιδήποτε

Σωστό, γιατί μπορεί να κοπείτε. Εξαιρείται η περίπτωση που το μαχαίρι έχει μυτερή άκρη και θέλετε να καθαρίσετε τα δόντια σας.

9. Εάν θέλετε να πιάσετε κάτι από το τραπέζι που βρίσκεται μακριά σας, μην σηκωθείτε και απλώσετε τα χέρια σας μπροστά από κάποιον που κάθεται δίπλα σας, αλλά ζητήστε ευγενικά να σας το δώσουν.

Αν απέναντί σας ή κοντά κάθεται τεμάχιο επαρκούς βεληνεκούς (τούμπανο), ρίχνετε που και που κάτι κατά λάθος κάτω και σκύβετε να το πάρετε χωρίς να βιάζεστε να ξανασηκωθείτε. Είναι αγένεια να ζητάτε από τον άλλο να σκύψει για να σας το δώσει.

10. Στο τέλος του φαγητού, αφήνετε πάντα μία μπουκιά στο πιάτο σας (ακόμα κι αν είναι η δύναμή σας!)

Στο τέλος, αν το φαγητό είναι καλό, σκουπίζετε το πιάτο με μια μπουκιά ψωμί. Αν δεν έχει μείνει ψωμί και το φαγητό είναι σούπα, γυρνάτε το πιάτο στο στόμα και πίνετε ο,τι έχει μείνει.

11. Ακόμα κι αν το μενού έχει κοτόπουλο, δεν το τρώτε με το χέρι αλλά με το μαχαιροπίρουνο.

Αν είναι κοτόπουλο, πρέπει να έχετε παραγγείλει μπούτι, πιάνεται καλύτερα. Πρώτα βγάζετε (με τα χέρια εννοείται) την πέτσα και την τρώτε και μετά το υπόλοιπο με όσο το δυνατόν λιγότερες μπουκιές. Τέλος, γλείφετε καλά το κόκκαλο.

12. Ο σοφός λαός λέει πως «όταν τρώμε δεν μιλάμε» και αυτό είναι αλήθεια! Μην μιλάτε την ώρα που τρώτε.

Είναι μεγάλη αγένεια να μη μιλάτε όταν τρώτε. Οι άλλοι θα νομίσουν ότι τους σνομπάρετε και θεωρείτε το φαγητό πιο σημαντικό από αυτούς.

13. Ποτέ μην μασάτε με το στόμα ανοιχτό κάνοντας ήχους και δείχνοντας την τροφή σας.

Σωστό. Εξαιρείται η περίπτωση που το φαγητό καίει οπότε μασάτε με ορθάνοιχτο το στόμα ρουφώντας ταυτόχρονα αέρα και κοιτώντας ψηλά.

14. Μην κοιτάτε όλη την ώρα το κινητό σας.

Ναι. Μπορείτε να κοιτάτε και το τάμπλετ ή το τεμάχιο απέναντι ή τη σερβιτόρα. Αν η συνοδός σας είναι αξιόλογη (ος), μπορείτε να κοιτάτε το στήθος της (ή τον καβάλο του αντίστοιχα), όχι όμως τα μάτια γιατί την  (τον) φέρνετε σε δύσκολη θέση.

15. Μην τοποθετείτε τους αγκώνες σας πάνω στο τραπέζι και σε καμία π  ερίπτωση μην ενοχλείτε ή μην παραβιάζετε τον προσωπικό χώρο αυτού που κάθεται δίπλα σας.

Μπορείτε να τοποθετείτε τους αγκώνες (ή και όλο το χέρι) πάνω στη (στον) συνοδό σας

 

Tags: έλληνες-παλιοί και νέοι


μαθηματα ξενων γλωσσων : ΘΕΣΣΑΛΙΚΑ - ΑΓΡΑΦΙΩΤΙΚΑ

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

ΒΑΣΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΚΩΝ & ΑΓΡΑΦΙΩΤΙΚΩΝ

 

Όπως όλες οι γλώσσες, η θεσσαλική, διάλεκτος που ομιλείται στην περιοχή της Θεσσαλίας, της Αιτωλοακαρνανίας και της νότιας Πίνδου, είναι μια γλώσσα η οποία υπακούει σε γραμματικούς κανόνες.

Η προφορά των λέξεων προκύπτει από τους κανόνες αυτούς και δεν είναι τυχαία.

Η διάλεκτος αυτή περιλαμβάνει πολλές λέξεις - δάνεια από άλλες γλώσσες, κυρίως σλαβικές και τουρκικές, απόρροια των πολυετών κατακτήσεων από γειτονικούς λαούς.

Όμως περιλαμβάνει και πολλές λέξεις και φράσεις με ρίζα αρχαιοελληνική.

 

Ακολουθούν συνοπτικά μερικοί βασικοί κανόνες γραμματικής και προφοράς της ιδιόρρυθμης αυτής διαλέκτου.

 

 

  1. Το τονιζόμενο «ε» παραμένει «ε», το μη τονιζόμενο γίνεται «ι».
  1. Τα τονιζόμενα «ο» και «ω» παραμένουν ως έχουν, τα μη τονιζόμενα γίνονται «ου».
  1. Το μη τονιζόμενο «η» της λήγουσας παραλείπεται, τονιζόμενο παραμένει.
  1. Τα «ι», «υ» και «η» καθώς και οι δίφθογγοι με αντίστοιχη προφορά («οι», «ει»), ως τελευταία γράμματα λέξης παραλείπονται, τονιζόμενα παραμένουν. (Η απόστροφος σημαίνει ότι παραλείπεται γράμμα):

                           Πέρα = Πέρα

                        Εδώ = Ιδώ

                        Εκεί = Ικεί

                        Έχασε = έχασι

      Ο κανόνας ισχύει και για δίφθογγο με προφορά «ε», όπως η δίφθογγος «αι».

                     Παιδί = πιδί

                   Παίζω = παίζου

                     Πόσο = πόσου

                  Κόβω = κόβου

                  Κοντά = κουντά

                  Ψωμί = ψουμί

                  Φώτω = Φώτου

                           Τάκης = Τάκς

                        Μάκης = Μάκς

                        Χασάπης = χασάπς

                        Αράπης = αράπς

                        Ντορής = ντουρής

                 Κριάρι = κριάρ'

               Ζαγάρι = ζαγάρ'

               Δαυλί = δαυλί

               Χολή = χουλή

               Μονή = μουνή

               Πολύ = πουλύ

               Βράδυ = βράδ'

     (να)    Πάρει = πάρ'

     (οι)     Μαύροι = μαύρ'

Εξαίρεση έχουμε όταν πριν από τα γράμματα αυτά (ή τις διφθόγγους) υπάρχει φωνήεν, οπότε παραμένουν ως έχουν:

                  Νέοι = νέοι

                Κλαίει = κλαίει

Η δίφθογγος «ει» στη λήγουσα και μη τονιζόμενη, παραλείπεται όταν πρόκειται για ρήμα, παραμένει στα ουσιαστικά:

                  Κάνεις = κάνς

                Πεθάνεις = πιθάνς

                Λέξεις = λέξεις

                Ενέσεις = ινέσεις

 

 

 

 

 

 

ΑΡΘΡΑ

Τα άρθρα ακολουθούν τους βασικούς κανόνες:

Το «ο» γίνεται «ου»

Το «η» παραμένει «η»

Το «το» γίνεται «του»

                          Ο Νίκος = ου Νίκους

                       Ο καλός = ου καλός

                       Η Μαρία = η Μαρία

                       Το μαύρο = του μαύρου

Στις άλλες πτώσεις τα φωνήεντα παραλείπονται:

                          Του Νίκου = τ' Νίκ'

                       Της Αλίκης = τ'ς Αλίκ'ς

                       Του παιδιού = τ' πιδιού

Παραλλαγή: Το άρθρο «ο» σε πολλές περιοχές μετατρέπεται σε «η» όταν αφορά σε κύρια ονόματα.

                          Ο Γιώργος = η Γιώργους

Η μετατροπή οφείλεται στο οτι παλαιότερα οι γυναίκες από σεβασμό προς τους άνδρες, τους προσφωνούσαν  με την προσθήκη της φράσης «η αφεντιά του», δλδ

«η αφεντιά του ο Γιώργος» και όταν εγκαταλείφθηκε η προσφώνηση «αφεντιά» παρέμεινε το «η» της προσφώνησης.

 

2  ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ - ΕΠΙΘΕΤΑ

-         Πέρα από τους γενικούς κανόνες, όταν μεταξύ συμφώνων παρεμβάλλεται φωνήεν ή δίφθογγος που δεν τονίζονται, παραλείπονται σε δισύλλαβες λέξεις.

-         Ο κανόνας δεν ισχύει αν το φωνήεν είναι «α» ή «ε» ή «η-ι».

Το «α» παραμένει και το «ε» γίνεται «ι» σύμφωνα με τον βασικό κανόνα 1.

                          Κουτί = κτί

                       Σκυλί = σκλί

                       Πουλί = πλί

                       Κουκί = κκί

                       Μουνί = μνί

                       Βυζί = βζί

                       Κουφός = κφός

                       Μισός = μσός

                       Κούκος = κούκους

                      

Οταν στο φωνήεν ή τη δίφθογγο που περικλείεται από σύμφωνα το δεύτερο στοιχείο έχει περισσότερα από ένα σύμφωνα, το φωνήεν ή η δίφθογγος παραμένουν ή μετατρέπονται σύμφωνα με τον κανόνα 1.

                          Κοντή = κουντή

                       Κεντρί = κιντρί

                       Χαρτί = χαρτί

                       Πετσί  = πιτσί

                       Πέτρα = πέτρα

                       Δέντρο = δέντρου

 

Σε λέξεις με περισσότερες από δύο συλλαβές δεν παραλείπονται φωνήεντα ή δίφθογγοι παρά μόνο το «ι» και «η» αν είναι στη λήγουσα και δεν τονίζονται.

Κατά τα λοιπά ισχύουν οι μετατροπές φωνηέντων.

                         Γεμάτο = γιμάτου

                      Λεμόνι = λιμόν'

                      Παντελόνι = παντιλόν'

                      Γομάρι = γουμάρ'

                      Βλαμμένη = βλαμμέν'

Εξαίρεση γίνεται όταν πρόκειται για τη δίφθογγο «ου», που ακολουθεί τους βασικούς κανόνες (τονιζόμενη παραμένει, μη τονιζόμενη παραλείπεται.

                          Γουρούνι = γρούν'

                       Κουδούνι = κδούν'

                       Πουτάνα = πτάνα

                       Ζουλάπι = ζλάπ'

 

 

3  ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ ΔΕΙΚΤΙΚΕΣ

 

ενικός  Αυτός - αυτήν' - αυτό

            Αφνού - αφνής - αφνού (από το «αυτουνού»)

            Αυτόν - αυτήν' - αυτό

πληθ    Αυτοίν' - αυτές - αυτά

            Αφνών - αφνών - αφνών

            Αυνούς - αυτές - αυτά                      

                     

ενικός  Εικιός - εικιά - εικιό

            Εικ'νού - εικ'νής - εικ'νού

            Εικιόν - εικιά - εικιό

πληθ    Εικείν' - εικιές - εικιά

            Εικ΄νών - εικ'νών - εικ'νών

            Εικέίν'ς - εικειές - εικιά

 

ενικός  Ειτούτους - ειτούν' - ειτούτου

            Ειτουτνού - ειτουτνής - ειτουτνού

           Ειτούτουν - ειτούν' - ειτούτου

πληθ    Ειτούν' - ειτούτις - ειτούτα

            Ειτουτνών - ειτουτνών - ειτουτνών

           Ειτουτνούς - ειτούτις - ειτούτα     

               

                      

               4   ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ ΚΤΗΤΙΚΕΣ  (ΜΟΥ, ΣΟΥ, ΤΟΥ)

               Ακολουθούν τους βασικούς κανόνες, δηλαδή το φωνήεν παραλείπεται:

Παιδί μου = πιδί μ'

Παιδί σου = πιδί σ'

Παιδί του = πιδί τ'

Παιδί μας = πιδί μας (το α δεν υπακούει στους βασικούς κανόνες)

Παιδί σας = πιδί σας

Παιδί τους = πιδί τς

Πουλί της = πλί τς         

Πουλί του = πλί τ'

 

 

5  ΣΤΟΝ, ΣΤΗΝ, ΣΤΟ

 

Τα «στον» και «στο» ακολουθούν τους κανόνες μετατροπής:

Στον κουφό = στουν κφό

Στο διάολο = στου διάουλου

 

Στο «στην», όταν η λέξη που ακολουθεί αρχίζει από φωνήεν, μένουν τα άκρα και παραλείπονται τα περιεχόμενα γράμματα, οπότε μετατρέπεται σε «σν», το οποίο χάριν ευφωνίας γίνεται «ζν»:

Στην άκρη = ζν άκρ'

Στην ίδια = ζν ίδια

Στην ωραία = ζν ουραία

Στην Αλίκη = ζν Αλίκ'

 

Όταν η λέξη που ακολουθεί αρχίζει «π» ή «κ» ή «τ» ή «ξ» ή «ψ» αυτά γίνονται «μπ», «γκ», «ντ» αντίστοιχα χάριν ευφωνίας:

Στην πόρτα = ζμπόρτα

Στην κατάψυξη = ζγκατάψυξ'

Στην Τρίτη = ζντρίτ'

Στην ξερή = ζγκξιρή

Στην πούτσα μου = ζμπούτσα μ'

 

Όταν η λέξη αρχίζει από άλλο σύμφωνο στο «στην» γίνεται «στ»:

Στη Βασίλω = στ' Βασίλου

Στη φωτιά = στ' φουτιά

 

 

6  ΡΗΜΑΤΑ

 

Ακολουθούν τους προηγούμενους κανόνες βασικά με μετατροπές και παραλείψεις φωνηέντων και διφθόγγων.

Ας κλίνουμε μερικά για παράδειγμα:

 

Κάνω - κάνου

Κάνεις - κάνς

Κάνει - κάν'

Κάνουμε - κάνουμι

Κάνετε - κάνιτι

Κάνουν(ε) - κάννι

 

Δίνω - δίνου

Δίνεις - δινς

Δίνει - διν'

Δίνουμε - δίνουμι

Δίνετε - δίνιτι

Δίνουν(ε) - δίννι

 

Όταν το ρήμα σε οποιαδήποτε κλίση έχει την κατάληξη -άσεις, ήσεις, ίσεις  (π.χ. πιάσεις, κρατήσεις, χτίσεις, το «σ» παραλείπεται:

Να πιάεις (πιάσεις)

να κρατήεις (κρατήσεις)

να χτίεις (χτίσεις)

να κατρήεις (κατουρήσεις)

 

Στην παθητική φωνή οι καταλήξεις είναι -μι, -σι, -τι, -μαστι, -στι, -ντι

Δένου-μι (δένομαι)

Δένι-σι

Δένι-τι

Δένου-μαστι

Δενι-στι

Δένου-ντι

 

Ξιώ-μι (ξύνομαι)

Ξιώ-σι

Ξιώ-τι

Ξιώ-μαστι

Ξιώ-στι

Ξιώ-ντι

 

Στα συνηρημένα οι καταλήξεις είναι -άου, -ας, -αει, -αμι, -ατι, -αν

Πδ-άου

Πδ-άς

Πδ-άει

Πδ-άμι

Πδ-άτι

Πδ-αν

 

Στην προστακτική δεν αφαιρούνται φωνήεντα ή δίφθογγοι της λήγουσας εκτός από το «ου»:

Πάρε = πάρι

Δώσε = δώσι

Πλύσου = πλύσ'

Τσκίσου = τσακίσ'

Γαμήσου = γαμήσ'

 

Όπως προκύπτει από τα προηγούμενα, παρατηρείται μια τάση για συντόμευση των λέξεων με περικοπή συλλαβών, όπου αυτό είναι δυνατό.

 

 

 

7  ΚΥΡΙΑ ΟΝΟΜΑΤΑ

 

ΑΝΔΡΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ & ΥΠΟΚΟΡΙΣΤΙΚΑ

 

 Αποστόλης - Τόλιας

Αριστοτέλης - Τέλς

Γιώργος - Γώγους, Γάκιας, Γιουργάκς

Γιάννης - Γιαννακός, Γιαννάκς, Νάκους

Δημήτρης - Μήτρους, Μήτσιους, Δημντράκς

Ηλίας - Λίας, Λιάς, Λιάκους

Θανάσης - Νάσιους, Νασιάκους

Κώστας - Κώτσιας, Κώτσους, Κουστάκς

Φάνης - Φανς

 

ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΟΝΟΜΑΤΑ & ΥΠΟΚΟΡΙΣΤΙΚΑ

 

Τα γυναικεία ονόματα στην πλειοψηφία τους μετατρέπονται ώστε να έχουν κατάληξη «ω», μη τονιζόμενο γίνεται ου, τονιζόμενο παραμένει.

Αγλαϊα - Αγλάιω - Αγλάιου

Αλέξία - Αλέξω - Αλέξου

Αγορίτσα - Αγόρω - Αγόρου

Ευτυχία - Ευτύχω - Φτύχου

Βασιλική - Βασίλω - Βασίλου

Ευαγγελία - Βάγγιω - Βάγγιου

Κωνσταντία - Κωστάντω - Κουστάντου

Μαγδαληνή - Μαγδάλω - Μαγδάλου

Μαρία - Μάρω, Μάρου (και Μαριώ)

Παναγιώτα - Πανάγιω - Πανάιου

 

Παλαιότερα κυρίως αλλά και σήμερα οι παντρεμένες γυναίκες προσφωνούνται με βάση το όνομα του συζύγου  και την κατάληξη -αινα (με τη μετατροπή γίνεται -ινα) και σπάνια με το δικό τους.

Αντρέινα (Αντρέας)

Απουστόλινα (Αποστόλης)

Αλέξινα (Αλέξης)

Βασίλινα (Βασίλης)

Γιώργινα (Γιώργος)

Γιάννινα (Γιάννης)

Δημντράκινα, Μήτρινα, Μήτσινα (Δημήτρης, Μήτσος, Μήτρος)

Κώστινα (Κώστας)

Λάμπρινα (Λάμπρος)

Λίινα, Λιάκινα (Ηλίας)

Χρήστινα (Χρήστος)

 

Αν μία γυναίκα είχε παντρευτεί δύο (ή περισσότερες) φορές, μπορούσε να αποκαλείται με τα ονόματα και των δύο (ή περισσότερων) συζύγων μαζί, με βασική προϋπόθεση να τηρείται η σειρά με την οποία τους είχε παντρευτεί:

Λαμπρουγιώργινα (Λάμπρος και Γιώργος οι σύζυγοι)

Μητρουκώστινα (Δημήτρης και Κώστας )

Λαμπρουνικουγιώργινα (Λάμπρος, Νίκος και Γιώργος)

 

8  ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΙ ΖΩΩΝ

 

Φλόρα - άσπρη γίδα

Κανούτα - γκρι, σταχτιά γίδα

Κόκια - κοκκινωπή γίδα

Μπλιόρια - δίχρονα τραγιά

Μπάρτσα - άσπρη εμπρός, μαύρη (ή καφέ) πίσω

Γκέσα - μαύρη

Σίβα - άσπρη προς το γκρίζο γίδα ή μουλάρι

Λάια  - μαύρη προβατίνα

Ρούσα - ξανθειά

Αράπου (αράπω) - μαύρη

Παρδάλου (παρδάλω) - παρδαλή, ασπρόμαυρη

Τσουράπου (τσουράπω) - μαύρη γίδα με άσπρα πόδια

Σιούτα - χωρίς κέρατα

Κρούτα - με κέρατα

Κουτσουκέρα - με σπασμένο κέρατο

Τσιούλα - με κομμένα αυτιά

Σκλαρίκου - γίδα με απολήξεις στο λαιμό σαν σκουλαρίκια

Απουρμέν' - έχει αποβάλει, έχει απορρίξει

Μαλτέζα - βελτιωμένο είδος με μεγάλη παραγωγή γάλακτος

Γαλάργια - αυτή που έχει γάλα

Βιτούλ' - μικρό κατσίκι

Ζ'γούρ' - ζυγούρι, μικρό αρνί

 

9  ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ

 

Ξνόγαλου

Κουρφή

Αρτμή

Κλουτσουτύρ'

Τσιαλαφούτ'

Τρόγαλου

Πρατόγαλου

 

................................................ 


ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ

(ρ) = ρήμα

(ου)  = άρθρο «ο»

(η) = άρθρο «η»

(του) = άρθρο «το»

(επίρ) = επίρρημα

(αντ) = αντωνυμία

(ιδιωμ) = ιδιωματισμός

(προστ) = προστακτική

(αόρ) = αόριστος

(παθ) = παθητική φωνή

 

10  ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ

Αγκιλώνου(μι) (ρ) - καρφώνω(ομαι) με αγκάθι                    

Άκσα (ρ)- άκουσα

Ακουρμαίνουμι (ρ)- αφουγκράζομαι (προστ. ακουρμάσ')

Ακούμπάου (ρ)- κοιμάμαι (αόρ. ακούμπσα)

Άλτσους (ου) - αλυσίδα

Αμπάλα (η) - το μέτωπο

Αμπούκα (η) - μάγουλο

Αμπώχνου (ρ) - σπρώχνω

Αναγιλάου (ρ) - κοροϊδεύω

Αναγκάζου (ρ) - βιάζω, βιάζομαι (ανάγκασι = βιάσου)

Αναμιράου (ρ) - κάνω στην άκρη

Ανασκλώνουμι (ρ) - πέφτω ανάσκελα

Αναφράνταλους (ου) - ατσούμπαλος

Αναχαράζου (ρ) - χασμουριέμαι

Άντιρου (του)- έντερο

Αντράιλας (ου) - ζαλάδα

Αξφώνου (ρ) - τρώω με λαιμαργία

Απθώνου (ρ) - αφήνω κάτι κάπου

Απίστουμα (επίρ) - μπρούμητα

Απλόχειρου (του) - χούφτα

Απόγουνου (του) - μέρος προστατευμένο από τον αέρα

Απστόμσα (ρ) - έπεσα μπρούμητα

Απόπατους (ου) - τουαλέτα

Απουσταίνου (ρ) - κουράζομαι

Αργάτς (ου) - εργάτης

Αρζάφτ' (του) - η ρίζα του αφτιού

Αρτένουμι (ρ) - δεν νηστεύω

Αστουχάου (και ξαστουχάου) (ρ) - ξεχνάω

Άτχας (ου) - ατυχία, ζαλάδα

Αφάντιασμα (του) - σκιάχτρο, φάντασμα

Αφαντιάζουμι (ρ) - φαντάζομαι και φοβάμαι

Αφουρμίζου(μι) (ρ) - ζωντανέβω, τρομάζω

Άφτου (ρ) - άφησέ το

Βακούφκου (του) - περιουσία εκκλησίας ή μοναστηριού

Βάλμα (του) - ζώο ταμένο σε μοναστήρι

Βιλέντζα (η) - κουβέρτα μάλλινη

Βιρβέρα (η) - σκίουρος

Βίσαλου (του) - μικρό ένθετο κεραμίδι σε τοίχο

Βιτούλ' (του) - μικρό κατσίκι

Βόμπρας (ου) - ζωηρός (για παιδιά κυρίως), πιθανόν από το σβόμπιρας

Βουμπίρκου (του) - το ίδιο με το παραπάνω ή το βαμπίρ

Βουλά (η) - φορά

Γατσουμαλιάζου (ρ) - ανατριχιάζω

Γδουξούρ' (του) - άξεστος

Γηρουκόμ'(του) - ηλικιωμένος

Γίκους (ου) - Σωρός με ρούχα ή σκεπάσματα

Γκαϊδός(ου) - αλλήθωρος

Γκίκαρ' (η) - κούπα, φλυτζάνι

Γκίρλουσα (ρ) - γούρλωσα

Γκλιτσιάρκου (του) - αδύνατο (σαν γκλίτσα)

Γκριντάλ' (του) - πολύ ψηλός

Γούπατου (του) - γούπατο, μικρή κοιλάδα

Γουρνουπέτσ' (του) - γουρουνόδερμα, γουρουνόπετσα

Γουρνουτσάρχου (του) - παπούτσι από δέρμα γουρουνιού

Γρέκ' (του) - τόπος ύπνου και ξεκούρασης για γιδοπρόβατα

Γρούμπαλου (του) - εξόγκωμα, καρούμπαλο

Δάχλου (του) - δάχτυλο

Δγιαούρτ' (η) - γιαούρτι

Διαλέγου (ρ) - καθαρίζω

Διάφκα (ρ) - διάβηκα, πέρασα

Διπλάρκου (του) - δίδυμο

Δρίλ' (του) - παλιό ύφασμα σαν το σημερινό τζιν

Εικιό (αντ) - εκείνο

Ζ'βάου (ρ) - σβήνω

Ζ'γούρ' (του) - μικρό αρνί

Ζιβζέκς (ου) - ζεβζέκης, δύστροπος

Ζιρβό (του) - αριστερό & ανήλιαγο μέρος

Ζλάπ' (του) - ζουλάπι

Ζαγάρ' (του) - μικρό σκυλί

Ζαλίγκα (επίρ) - στην πλάτη

Ζαλ΄γκώνουμι (ρ) - φορτώνομαι στην πλάτη

Ζαλουκνάου (ρ) - κουνάω

            Ζάφτου (ρ) - ρίχνω χάμω κάποιον

            Ζγαριάζουμι (ρ) - πέφτω χάμω απότομα (αόρ. ζγαριάσκα)

            Ζγαρλάου (ρ) - σκαλίζω

            Ζγαρόν' (του) - είδος ευτελούς παπουτσιού από πανί

            Ζέχνου (ρ) - βρωμάω

Ζμαρ' (του) - ζυμάρι

Ζμπάου (ρ)- πιέζω

Ζούλα (η) - γινωμένο φρούτο, κυρίως για απίδι

Ζούμπιρου (του) - μεγάλο έντομο

Θλήκ (του) - θηλειά, θηλίκι

Ιφτούνους (αντ) - αυτός εκεί

Κάδ' (η) - ξύλινος κάδος όπου χτυπούν το γάλα

Κακαράντζα (η) - περιττώματα αιγοπροβάτων

Καναβιά (η) - είδος χοντρού σχοινιού

Καπίστρ' (του)  - χαλινάρι

Καραματιάζου (ρ) - σημαδεύω

Καραπατάλ' (του)  - άχρηστος, άσωτος

Καρκατσέβαλα (επίρ) - στους ώμους

Κάρνου (του) - κάρβουνο

Καταή (επίρ) - καταγής, κάτω

Κατακέφαλους (ου) - σφαλιάρα

Κατιβασιά (η) - φουσκωμένο ποτάμι μετά από βροχή

Κατσιούλα (η) - κουκούλα

Καψάλ' (του) - μέρος που το καίει ο ήλιος

Κδούν' (του)  - κουδούνι

Κείθι (επίρ) - εκείθε, από πέρα

Κθάρ' (του) - κριθάρι

Κιο (ιδιωμ) - μα αφού

Κκι (του) - κουκί

Κτι(του)  - κουτί

Κλουκουτάου (ρ) - ανακατεύω δυνατά

Κλούρα (η) - κουλούρα

Κνούπ' (του) - κουνούπι

Κόθρους (ου) - η γωνία του ψωμιού

Κότσιαλου (του) - κοτσάνι

Κουλ'μένου (του) - πολύ αδύνατο

Κουλουκθουβούλουμα (του) - τάπα από καλοκύθι

Κουλουκρίζου (ρ)- κουρεύω

Κουλουφουτιά - πυγολαμπίδα

Κουντουγούν' (του) - κοντή κάπα με κουκούλα

Κουντουσβόιρας (ου) - κοντός

Κουντράου (ρ) - τρακάρω

Κουρδιλιάγκους (ου) - λάρυγγας

Κουρίτους (ου) - παχνί για γουρούνια

Κουρνιαχτός (ου) - σκόνη

Κουρουμπλιά (η) - κορομηλιά

Κουσέβου (ρ)- τρέχω

Κουσί (επίρ) - τροχάδην

Κούσιαλου (του) - γέρος κι αδύναμος

Κουτάου (ρ) - τολμάω

Κουτέλ' (του) - σκύλος που τριγυρίζει αδέσποτος

Κουτιλέβου (ρ) - διακορεύω

Κουτιλίνα (η) - μακριά πρόκα

Κουτ'λίζου (ρ) - τρώω λαίμαργα, καταπίνω (αόρ. κουτίλ'ξα)

Κούτπας (ου) - μέτωπο

Κούτσ΄κου (του) - μικρό

Καραμπουκούκ' (του) - ψωμί με καλαμποκάλευρο

Κρένου (ρ) - μιλάω

Κριγιάς (του) - κρέας  

Κριματζουλιώμι (ρ) - κρεμιέμαι από τα χέρια

Κριτσιάνα (η) - χόνδρος από ψητό

Κριτσιανίθρα (η) - μικρός χόνδρος

Κρούου (ρ) - ακουμπάω

Κτάβ' (του) - μικρό σκυλί, κουτάβι

Κύπρους (ου) - μεγάλο κουδούνι (για ζώα)

Κφάλ' (του) - κουφός με υποτιμητική προσφώνηση

Κφόγουρνου (του) - κουφός με υποτιμητική προσφώνηση

Κφος (ου) - κουφός

Κφούλιακας (ου) - πολύ κουφός

Λάκα (η) - επίπεδο έδαφος

Λάρουσι (ρ) - σκάσε, ησύχασε (οριστ. λαρώνου)

Λατσούδ' (του) - μικρό κλαδί έλατου

Λέσ' (του) - ψοφίμι

Λιανουπαίδ' (του) - μικρό παιδί

Λιανώματα (τα) - κέρματα μικρής άξιας

Λιμασμένους (ου) - πεινασμένος

Λούρα (η) - βέργα

Λ'τάρ' (του) - σχοινί

Μαβλάου (ρ) - καλώ τα ζώα

Μακιλεύου (ρ) - χτυπάω άσχημα κάποιον (αόρ. παθ. μακιλέφκα)

Μανάρ' (του) - χαϊδεμένο αρνάκι

Μαργώνου (ρ) - κρυώνω

Μαρκαλάου (ρ) - γάμάω (για ζώα)

Μαρκάλους (ου) - ζευγάρωμα

Μασ' (ρ) - μαζέψου

Ματσιαλάου (ρ) - μασάω

Μιρλάου (ρ) - σιγοκλαίω, γκρινιάζω

Μισάντρα (η) - ντουλάπι κουζίνας

Μουτλάκ (επίρ) - οπωσδήποτε

Μπήχνου (ρ) - χώνω μέσα

Μπλατσιανάου (ρ) - πλατσουρίζω

Μπλούφλας (ου) - ζαλάδα

Μπάτσα (η) - κλωνάρι από έλατο

Μπλαθρώνου (ρ) - διορθώνω πρόχειρα

Μούρκα (η) - σταχτί γαϊδούρι

Μούτα (η) - φάντασμα

Μπάκακας (ου) - βάτραχος

Μπράσκα (η) - μεγάλος βάτραχος

Μπρουστούρα (η) - η κοιλιά, τα εντόσθια ζώου

Μνί (του) - μουνί

Μπλάρ (του) - μουλάρι

Μπσκάρ (του) - μοσχάρι

Μστάκ' (του) - μουστάκι

Ναμ (ρ) - δώσε μου

Νίβουμι (ρ) - πλένομαι στο πρόσωπο (αόρ. νίφκα)

Νίλα (η) - καταστροφή

Νουγάου (ρ) - εννοώ, καταλαβαίνω

Ντιπ (επίρ) - κυριολεκτικά, τελείως (και ντιπ καταντίπ)

Ντρουχιάζου(μι) (ρ) - σφηνώνω(ομαι), μαγκώνω(ομαι)

Ξαμώνου (ρ) - σηκώνω χέρι να χτυπήσω

Ξιθάλ' (του) - εργαλείο τζακιού

Ξιζάρκατους (ου) - γυμνός

Ξιζαρκώνου(μι) (ρ) - γδύνω(ομαι)

Ξικαμπάου (ρ) - σκάω μύτη, έρχομαι

Ξιμπλέτσουτους (ου) - γυμνός

Ξιμπρουστουριάζουμι (ρ) - κάνω εμετό

Ξισκλάου (ρ) - ξεσκίζω  (παθ. ξισκλιώμι)

Ξισλόιαστους (ου) - ανόητος, σαλεμένος

Ξιστρίβουμι (ρ) - εξαντλούμαι (αορ. παθ.  ξιστρίφκα)

Ξιτσιαουλιάζουμι (ρ) - μου βγαίνει το σαγώνι

Ξιώμι (ρ) - ξύνομαι

Όμπγιου (του) - πύον

Ουειδίζου (ρ) - μοιάζω (αρχ. προσιδιάζω)

Όχτους (ου) - η όχθη, μικρή απότομη πλαγιά

Πανουκάπλα (επίρ) - στα καπούλια (επί ζώου)

Παραηλός (ου) - σακάτης, ανάπηρος

Παρασάνταλου (του) - ευτελές, άχρηστο

Παρασουλίζου (ρ) - τρελαίνομαι  (αόρ. παρασόλ'σα)

Πατλιά (η) - αγκάθι

Πιρουνιάζου (ρ) - διαπερνάω

Πιτχισιά (η) - επιτυχία

Πλαϊάζου (ρ) - πέφτω για ύπνο

Πλακανίθρα (η) - μεγάλη επίπεδη πλάκα

Πλάλ' (η) - τρέξιμο

Πλαλάου (ρ) - τρέχω

Πλακίδα (η) - μικρό κοτόπουλο

Ποντς (του) - ζεστό ρόφημα, τσίπουρο με μέλι ή ζάχαρη

Πρατίνα (η) - προβατίνα

Πρατόγαλου (του) - γάλα προβάτου

Πριτσιαλάου (ρ) - ερωτοτροπώ  (για ζώα)

Προυγγάου (ρ) - διώχνω, φοβερίζω

Προυσφάι (του) - συνοδευτικό φαγητού

Πσουκάπλα (επίρ) - πισω από τα καπούλια (επί ζώου)

Πστρώνου(μι) (ρ) - επίστρώνω(ομαι),  τυλίγω με σκεπάσματα, κάθομαι

Πτσόγαλου (του) - σπέρμα

Ρουχνάου (ρ) - ροχαλίζω

Ρμουσέλ' (του) - έρημο, ρημάδι, αδέσποτο

Σαδέ (επίρ) - ειδάλλως

Σακαή (η) - αρρώστια κολλητική

Σαλαγάου (ρ) - κατευθύνω τα ζώα

Σαούρα (ρ) - σιωπή

Σαρώνου (ρ) - σκουπίζω

Σβαρνιώμι (ρ) - σέρνομαι

Σιαδώ (επίρ) - προς τα εδώ

Σιακάτ (επίρ) - προς τα κάτω

Σιακεί (επίρ) - προς τα εκεί

Σιαπάν (επίρ) - προς τα πάνω

Σιαπέρα (επίρ) - πιο πέρα αλλά και υποτιμητικό για πρόσωπο

Σιρσέν' (του) - δηλητηριώδες έντομο

Σκαπιτάου (ρ) - γλίτώνω, αποδρώ

Σκλήκ' (του) - σκουλήκι

Σ'κότ' (του) - συκώτι

Σκούπρου (του) - σκουπίδι

Σκρούμπλας (ου) - ζάλη

Σκρούμπους (ου) - καρβουνο (για καμμένο φαγητό)

Σκρουμπιασμένο (του) - καρβουνιασμένο στο ψήσιμο

Σμάχια (τα) - χορτάρια σε υγρά μέρη, βρύα

Σμπάου  (ρ) - ανακατεύω τη φωτιά  (αόρ. σίμπσα, προστ. σίμπα)

Στέρφα (η) - στείρα

Στήλ' (η) - μπαταρία για φακό

Στιφάν' (του) - στεφάνι αλλά και γκρεμμός

Στρουμπί (του) - καρεκλάκι, σκαμπό

Στούρνα (η) - στρογγυλή ή δισκοειδής πέτρα

Στουμπιώμι (ρ) - χτυπιέμαι

Στρουμπούλου (η) - χοντρούλα, εύσωμη

Συγκυριάζου (ρ) - συνδέω

Σύρι (ρ) - τράβα, πήγαινε

Σύρμα (του) - πολύ στενό μονοπάτι

Συρμή (η) - ίωση, κρυολόγημα

Σφίγγουμι (ρ) - τρέχω

Σφουγγάου (ρ) - σφουγγίζω (παρ. σφουγγιώμι)

Σφριτζλάου (ρ) - στριφτοπετάω κάποιον - κάτι

Σχτί (του) - ρούχο

Ταβάν' (του) - έντομο με επώδυνο τσίμπημα

Ταϊσάρ' (του) - τορβάς με τροφή κρεμμασμένος στο λαιμό ζώου

Ταχιά (επίρ) - αύριο

Τιμπλί (του) - ξύλινο δοκάρι

Τλούπα (η) - μπάλλα μαλλιού για γνέσιμο

Τλουπώνου (ρ) - τυλίγω με ύφασμα

Τλώνουμι (ρ) - τεντώνομαι, φουσκώνω από περηφάνεια

Τραπέτσ' (του) - πολύ ξινό

Τράου (ρ) - κοιτάω

Τριβάλα (η) - θρύψαλλα

Τριβαλιάζου (ρ) - διαλύω, κάνω κάτι τρίμματα

Τριμουκουκουρίζου (ρ)- τρέμω από το κρύο

Τρουβάς (ου) - τορβάς

Τσάχαλου (του) - σκλήθρα

Τσιακλατάου (ρ) - χτυπάω τα αυγά

Τσιαμπάς (ου) - φούντα από μαλλιά στο κεφάλι

Τσιαούλ' (του) - σαγόνι

Τσιλόν' (του) - παλιόρουχο

Τσιουπλιτάρα (η) - είδος πουλιού

Τσιρουπλιάζου (ρ) - λιώνω

Τσιόκους (ου) - πούτσος

Τσιούμα (η) - κορυφή βουνού

Τσίρμιασμα (του) - μούδιασμα

Τσιφτιλίτκου (του) - ζωηρό παιδί

Τσιουγκάρ' (του) - απόκρημνη βραχώδης πλαγιά

Τσιόκανου (του) - εργαλείο για ευνουχισμό ζώων

Τσιόλ' (του) - κουβέρτα από γίδινο μαλλί

Τσιουκανίζου (ρ) - ευνουχίζω

Τσιουπιλάους (ου) - αρσενική σαύρα

Τσιουπιλίτσα (η) - θηλυκή σαύρα

Τσιουρτσιουράου (ρ) - ψιχαλίζω

Τσιουρτσούρζμα (του) - ψιλόβροχο, ψιχάλισμα

Τσιρλιό (του) - διάρροια

Τσιρλίσ'κα (ρ) - με έπιασε κόψιμο

Τσουράπ' (του) - χοντρή κάλτσα

Τριχιά (η) - χοντρό μάλλινο σχοινί

Τφάν' (του) - περαστικό σύννεφο

Τφέκ' (του) - τουφέκι

Τφικάου (ρ) - τουφεκάω

Φκιάνου (ρ) - φτιάχνω

Φκιάρ' (του) - φτυάρι

Φτικάου (ρ) - τουφεκάω (αναγραμματισμένο τουφεκάω - τφικάου)

Φιριμένου (του) - αφηρημένο

Φλάου (ρ) - φυλάω, φιλάω

Φλέτρας (ου) - πεταλούδα

Φλί (του) - φιλί

Φλιτράου (ρ) - πετάω, φτερουγίζω

Φισκιά (η) - αηδία, άσχημο πράγμα

Φόντας (επίρ) - από όταν, από τότε που

Φουρδάκλα (η) - φουσκάλα

Φουρδακλιάζου (ρ) - φουσκαλιάζει το δέρμα μου από κάψιμο

Φτιλιάζουμι (ρ) - φυτιλιάστηκα, νευρίασα (αόρ. φτιλιάσκα)

Χαλέβου (ρ) - ζητάω, ψάχνω

Χατήλ' (του) - η μέσα γωνία της σκεπής

Χλιάρ' (του) - κουτάλι

Χλίβουμι (ρ) - στεναχωριέμαι, βασανίζομαι

Χλιμάρα (η) - θλίψη, κακουχία

Χόχλους (ου) - βράση, κόχλασμα

Χουχουτάου (ρ) - μιλάω δυνατά

Χουιάζου (ρ) - φωνάζω

Χαβδώνου (ρ) - με ανοιχτά πόδια, ζεσταίνω τα αχαμνά μου στη φωτιά

Χλέπας (ου) - ο έχων φλέμματα

Χαλιάς (ου) - απότομη πλαγιά με πέτρες και χαλίκια

Χτράου (ρ) - αντέχω, κρατάω στο χρόνο

 

11  ΙΔΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ

 

Τις είδι - ποιος ξέρει (από το αρχαίο «τις οίδεν»)

Έδουκα τέλου  - παραδόθηκα (έδωσα τέλος)

Γιν'κα μύθους - έγινα περίγελως

Απέ κια δώθι - από κει και μετά

Ριχνουμι πέρα - περνάω απέναντι

Κατ' ιπού όειδσι - πού έμοιασε

Πδάου αόρατου - πηδάω από μεγάλο ύψος

Στρίφκι τ' άντιρου - δυνατός κοιλόπονος άγνωστης αιτιολογίας

Ξιστρίφκα γιλώντας - εξαντλήθηκα από το γέλιο

Πήγι κώλου - κιφάλ' - κατρακύλησε με κωλοτούμπες

Πίρι τα πλάια - έφυγε στην πλαγιά

Πάιρνου πόρου - φεύγω για το άγνωστο (άγνωστη πορεία)

Στ΄ανιγύργα - στον αγύριστο

Μ' δίν' χέρ' - με βολεύει

Κάμ' έτσ' - κάνε πιο εκεί, μαζέψου

Κάμι σιακεί - κάνε προς τα εκεί, πήγαινε δίπλα

πάρτι τς σβάρνα - πάρτε τους σβάρνα

πιρικικλώστιτς - περικυκλώστε τους


..................................................................

Παρατηρήσεις - διορθώσεις δεκτές.

Εμπλουτίστε - συμπληρώστε το λεξιλόγιο.



 

                       

Tags: έλληνες-παλιοί και νέοι


τιποτε

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

Είμαι ένα τίποτε.

Στην κυριολεξία.

«Μας τριγυρίζει και μας γεμίζει ένα ατελείωτο κενό. Είμαστε μάλλον κενό παρά σωματίδια. Και το διαπιστώνουμε εξετάζοντας ένα από τα άτομα από τα οποία αποτελούμαστε... Τίποτε. Ολα μέσα στο άτομο είναι κενά. Είμαστε μάλλον κενό παρά κάτι άλλο. Πράγματι, εάν κάποιος αφαιρούσε όλον τον άδειο χώρο από μέσα μας θα "ζαρώναμε" τόσο ώστε να γίνουμε ένα εκατομμύριο φορές μικρότεροι από τον πιο μικροσκοπικό κόκκο της άμμου». 

Brian Swimme

Πάρε μια ιδέα.

Αν υποθετικά μεγαλώσεις τον πυρήνα του ατόμου του υδρογόνου (του πιο απλού στοιχείου στη φύση) ώστε να έχει διάμετρο 1 εκατοστό, τότε το ηλεκτρόνιο που γυρίζει γύρω του θα βρίσκεται σε απόσταση (ακτίνα) 50 χιλιόμετρα, ο πυρήνας εδώ στην Αθήνα ας πούμε και το ηλεκτρόνιο κάπου στη Χαλκίδα. Ολο το μεταξύ τους διάστημα είναι άδειο, κενό.

.8144803372_62a9a4d7e4_o.JPG

Και απ' ο,τι φαίνεται, και ο πυρήνας δεν αποτελείται από σωματίδια ύλης αλλά από κάτι άλλο, οπότε κι άλλο κενό.

Οσο πιο βαθειά μπαίνεις στον πυρήνα του ατόμου τόσο συνειδητοποιείς ότι η έννοια της ύλης χάνεται.

Το μέχρι χτες αδιάσπαστο άτομο (α-τομο) έχει ήδη διασπαστεί σε μικρότερα «στοιχεία».

Και τα στοιχεία αυτά αποτελούνται από άλλα μικρότερα στοιχεία.

Μέχρι πού μπορούμε όμως να δούμε; Πόσο βαθειά μέσα στον πυρήνα;


Ο Stephen Hawking, λέει ότι «η εμπειρία του παρελθόντος μας διδάσκει ότι πιθανότατα θα ανακαλύπτουμε νέα απρόβλεπτα φαινόμενα κάθε φορά που θα επεκτείνουμε την παρατήρησή μας σε μικρότερες κλίμακες». 

Και ότι  «η επιστημονική μέθοδος δεν μπορεί να έχει πρόσβαση σε μεγέθη μικρότερα από το όριο του λεγόμενου μεγέθους Plank Length, το οποίο είναι υπερβολικά μικρό (0.0000000000000000000000000000000000001616 χιλιοστά).

Η σημερινή επιστημονική μέθοδος.

Που σημαίνει ότι κάποτε μπορεί να «δούμε» ακόμη πιο βαθειά, θεωρητικά μέχρι το απειρο-ελάχιστο, το τίποτε.

Βλέπουμε γράμματα, σχήματα και εικόνες στην οθόνη αλλά δεν είναι τίποτε άλλο από πληροφορία.

Ετσι, βλέπουμε (και αγγίζουμε) αντικείμενα και ανθρώπους, που αν τα διαιρέσεις σε κομμάτια μικρότερα από το μέγεθος Plank Length, δεν θα είναι πλέον ύλη αλλά αμέτρητα «απειρο-ελάχιστα», αμέτρητα τίποτε, που αλληλεπιδρούν και «σχηματίζουν» την ύλη.


Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;

Πιθανόν ότι δεν είμαστε τίποτε άλλο από πληροφορία.

240167_ace0fredspades_in-the-beginning-was-the-word.jpg

Πόση πληροφορία μπορούμε να μετρήσουμε;

Πόση μπορούμε να αποθηκεύσουμε;

Πόση περιέχεται στο σώμα ενός ανθρώπου;

Πόση στο σύμπαν ολόκληρο;

Σήμερα μετράμε την πληροφορία με το ψηφιακό σύστημα σε bytes, kilo bytes, megabytes, gigabytes κλπ.

Ενας σημερινός σκληρός δίσκος στον υπολογιστή μας χωράει 500 gigabytes (πεντακόσιες χιλιάδες  megabytes).

Μετά έχουμε το terabyte (χίλια gigabytes),

Το petabyte (χίλια terabytes)

Το exabyte  (χίλια petabytes)

Το zettabyte (χίλια exabytes) και

Το yottabyte (χίλια zettabytes).

Προφανώς, σύντομα θα χρειαστεί και ένα άλλο όνομα για οτιδήποτε μεγαλύτερο, με πιθανότερο το hellabyte (παραλίγο hellasbyte) και μετά βλέπουμε.

To 2016 μάλλον θα φτάσουμε στο σημείο να μη μπορούμε να αποθηκεύσουμε την παραγόμενη πληροφορία.

Οσο μεγαλύτερα data centers και να φτιάξουμε, δεν θα επαρκούν για να αποθηκευτεί η πληροφορία που παράγεται.

Για παράδειγμα, μόνο το 2013 παρήχθη πληροφορία ίση με

3,5 zettabytes.

H λύση φαίνεται να είναι το dna.

D6bjicD.jpg

Ναι. Γιατί σε ένα μόνο γραμμάριο dna μπορεί να αποθηκευτεί πληροφορία ίση με 700 terrabytes.

Για σύγκριση, όση χωράει σε 250 περίπου δίσκους των 3 terabytes που ζυγίζουν 150 κιλά.

Χώρια που οι σημερινοί δίσκοι έχουν διάρκεια ζωής 30 χρόνια περίπου ενώ το dna αποδεδειγμένα πάνω από 700.000 χρόνια.

Εχει γίνει ήδη. Εχει αποθηκευθεί πληροφορία μερικών giagabyte σε μόρια dna και μετά «ξεφορτώθηκε», διαβάστηκε.

Εχει επίσης γίνει μεταφορά δεδομένων από μικροτσίπ στον εγκέφαλο.

Οπότε, γιατί να μην γίνει και το αντίστροφο;

Γιατί να μην μεταφερθεί η πληροφορία, η μνήμη, η σκέψη (η συνείδηση ίσως) του εγκεφάλου σε υπολογιστή;

Κι αν μεταφέρεται η μνήμη, η σκέψη, η συνείδηση από ένα φθαρτό ανθρώπινο σώμα σε ένα μηχάνημα με πολλαπλάσιο χρόνο ζωής, αυτό δεν είναι μια μορφή αθανασίας;

Μα, αυτός είναι και ο στόχος.

Τουλάχιστον μερικών που εργάζονται νυχθημερόν πάνω σε αυτό.

Των οπαδών της λεγόμενης singularity. Της μέρας που η τεχνητή νοημοσύνη θα φτάσει και θα ξεπεράσει την ανθρώπινη.

Φαντάζει εκπληκτικό και ανατριχιαστικό ταυτόχρονα.

Ολοι οι εγκέφαλοι, όλοι οι ανθρώπινοι νόες συνδεδεμένοι.

Ο καθένας να έχει πρόσβαση σε όλους και το αντίστροφο.

Ενας παγκόσμιος, ακόμη και συμπαντικός νους, μια αδιάκοπη αλληλεπίδραση, ανταλλαγή και μεταφορά πληροφορίας.

Και ποιος αλήθεια, μετά από όλα αυτά, ο λόγος ύπαρξης του ανθρώπου με τη μορφή που υπάρχει σήμερα, με σώμα, πνεύμα και ψυχή;

-------

Εν αρχή ην ο λόγος.

Creation.jpg

Ποιος λόγος όμως;

Ο κατά Ιωάννην Λόγος ή ο λόγος κατά Ηράκλειτο;

Η μήπως είναι το ίδιο;

Ο λόγος που κάνει τα πάντα να υπάρχουν είναι ο ίδιος ο Λόγος.

Το ΕΝ είναι το ίδιο με το ΠΑΝ κι αυτό πάλι με το ΤΙΠΟΤΕ;

Πως είναι δυνατόν το τίποτε να περιέχει (ή να είναι) πληροφορία;

Αν είναι (ή αν περιέχει) τότε δεν είναι τίποτε αλλά κάτι.

Ας προσπαθήσουμε να «διασπάσουμε» τη λέξη πληροφορία όπως διασπάμε ένα άτομο, να δούμε μέσα της, τί έχει στον πυρήνα.

Πληρο-φορία, από το πίμπλημι και το φέρω

Πίμπλημι = γεμίζω, πληρώ και στην παθητική, γεμίζω, πληρούμαι, γίνομαι πλήρης.

Φέρω = φέρνω, οδηγώ και στην παθητική κινούμαι, οδηγούμαι.

Αρα τί είναι η πληροφορία;

Η αέναη, η αιώνια κίνηση ή περιστροφή της πληρότητας.

Του πλήρους κενού, του πλήρους τίποτε (οξύμωρο), που είναι μετά από αδιάκοπη διαίρεση το άλλοτε «άτομο», αυτό που δεν μπορεί να κοπεί και να διαιρεθεί παραπέρα.

Και το μόνο που δεν μπορεί να διαιρεθεί άλλο είναι το κενό, το τίποτε.

Κι αν Εν αρχή ην ο λόγος, το παν και το τίποτε, στο τέλος τί (μπορεί να) είναι;

Το προφανές είναι το τίποτε (τι + ποτέ).

Το τίποτε σημαίνει από μόνο του και το τέλος.

Όταν φτάσεις στο τίποτε έφτασες στο τέλος.

Και ταυτόχρονα στην αρχή των πάντων.

Πολλή φασαρία για το τίποτε ...

 

Tags: ατάκτως ερριμένα


...............................

Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

Αποτέλεσμα εικόνας για μαυρο

Tags: φορ μι